Część III

Przedmiot zbliżał się i zbliżał... To chyba kamień! Momentalnie Lexy, Luna, Joe i Patrick odsunęli się, wskakując na łóżko jak najdalej okna. Ale nagle podejrzany przedmiot nie był kamieniem, to tylko odległość zrobiła psika oczom. W stronę okna leciało ludzkie serce, które uderzając w szybę rozprysło krwią po całej jej powierzchni. Kawał mięsa odbił sie od szyby spadając na trawnik przy domku. Roztrzęsieni przyjaciele skulili się razem ze strachu, nikt z nich nie mógł wyksztusić ani słowa. Luna cała się trzęsła, Patrick razem z Joe byli biali jak ściany, tylko Lexy zachowała trochę zimnej krwi mimo, że strach powiększył jej źrenice. Nagle rozległ się potężny grzmot i przerażające wycie, a w rozpryśniętej krwi na oknie pojawiał się napis ''Wkrótce padniecie wy.", który zniknął po chwili. Luna wtuliła się w ramiona Patrick, a łzy spływały jej po policzkach.

- Zginieeemyy! My wszyyscyy zgiinieemyy - wyjąkała ocierając łzy o koszulkę chłopaka. - To wszystko prawda! Leexy ma rację. Uucieekajmu sstąd!

-Nigdzie nie pójdziemy, wtedy będzie jeszcze gorzej. - odparła jasnowłosa dziewczyna.

-To co mamy robić? Siedzieć tutaj wiecznie, a ten "morderca" grasuje po mieście i zabija niewinnych ludzi? - wyksztusił z siebie Joe, który zabrał sie za wycieranie plam z herbaty na podłodze, a Luna rzuciła na niego gniewne spojrzenie

-Luna spokojnie... Joe ma rację. Nie wiem jak wy, ale ja idę do parku. - westchnęła ciężko Lexy.

 -Oszalałaś?! - wykrzyknęli wszyscy, a Patrick dodatkowo przewrócił biały stolik, na którym stały wcześniej kanapki.

Lexy tak jakby tego nie usłyszała opadła na fotel przy oknie pstrykając palcami. Nastało milczenie, które przerwał Joe. Oznajmił, że potowarzyszy Lexy w parku, ale ta informacja resztę niezbyt ucieszyła. Lunie znów popłynęły słone łzy po policzkach. Nie próbowala nawet ich przekonywać na zmianę tej bardzo lekkomyślnej decyzji. Krople deszczu nadal stukały w szybę, a zegar cykał nieustannie. Joe wraz z Patrickiem sprzątali stworzony przez nich bałagan. Lexy wstała i podeszła do starego dębowego kredensu znajdującego się w korytarzu przed pokojem Luny. Zamki zatrzeszczały tak, aż ciarki przeszły po plecach, otworzyła powoli drzwi i wyciągnęła żadnej broni tak jakby mogło się wydawać, lecz stare, odłamane lusterko, które szybko wsunęła do kieszeni.

- Czego tam szukasz Lexy? – spytała zdziwiona Luna, gdy jasnowłosa dziewczyna stała bezczynnie przy otwartym kredensie.

Dziewczyna nie odpowiedziała. Stała nieruchomo przez dłuższy czas, reszta bardzo się zaniepokoiła. Lexy odwróciła się i w tym samym czasie rozległ się kolejny krzyk i hałas tłuczonego szkła, lecz hałas nie dobiegał z zewnątrz, ale w sąsiednim pokoju. Luna wraz z chłopcami gwałtownie odskoczyła w róg pokoju. Szybko zamknęła okno i zatrzasnęła drzwi za Lexy.

- Co to było?! – wykrzyknęli wszyscy nagle.

- Ciii…. – upomniała ich Lexy kładąc palec na swoich bladoróżowych ustach. – Nie wiemy co się stało, nie wiemy co to wywołało… - szepnęła.

-Jak mam być cicho?! Tam są moi rodzice! – wrzasnęła wystraszona Luna ze łzami w oczach. – Coś mogło im się sta-ać!

I rozpłakała się tak donośnie, że Joe rzucił w nią pluszowym misiem leżącym na regale obok niego. Dziewczyna uspokoiła się na chwilę.

-Ei! Głupku, jeszcze raz  rzucisz czymś w moją dziewczynę to inaczej pogadamy! – poderwał się mocno zirytowany Patrick, który następnie przytulił Lunę dodając jej otuchy.

Joe zrobił głupkowatą minę i podszedł do Lexy. Zaczęli między sobą szeptać na temat wspólnej wyprawy do parku.

-Kiedy idziemy? – spytał, zaczesując dziewczynie aksamitne włosy za ucho.

-Weź tą rękę – odburknęła zarumieniona. – Nie wiem, możemy iść teraz.

Joe puścił potwierdzające spojrzenie, po czym objął ją  z całych sił. Mimo palącej się nienawiści do chłopaka Lexy nie odepchnęła go, wręcz przeciwnie, odwzajemniła uścisk.

                Po kilkunastu minutach duet był już gotowy do spotkania się z samą śmiercią. Luna dała im parę ciepłych czarnych bluz i Lexy pożyczyła trampki, bo ciężko by było uciekać w obcasach. Zegar właśnie wybił drugą w nocy, gdy wysiadł prąd i znów było słychać wycie, ale to nie zniechęciło ich to wyjścia, wyciągnęli z plecaka latarki i po cichu wyszli z pokoju Luny. Panele trzeszczały gdy stawiali kolejne kroki.

-Może powinniśmy sprawdzić co stało się w pokoju rodziców Luny?- zasugerowała Lexy. – Potem możemy nie mieć okazji.

-W sumie… Kilka minut nas nie zbawi.

Skierowali się na drzwi znajdujące się po lewej stronie na końcu korytarza. Kiedy znaleźli się przed nimi ostrożnie się im przyglądali. Były w stanie nienaruszonym. Dziewczyna chwyciła za gałkę koloru złotego i przekręciła ją wolno. Drzwi otworzyły i weszli do środka. Pokój był pochłonięty w mroku, okna zasłonięte. Joe zapalił latarkę i poruszał strumieniem światła po całym pomieszczeniu. Było całe zdemolowane. Poduszki i kołdry roztargane, a ich pióra porozrzucane po całej powierzchni.  W powietrzu unosił się metaliczny zapach krwi, momentalnie Lexy rzuciła się w głąb pokoju. Rozglądała się po nim uważnie i znalazła ciała rodziców Luny, bardziej kawałki ciał. Joe podszedł do niej i skierował latarkę na ścianę pod oknem. Była umazana krwią jakby coś ciągnęło krwawiące ciało i wyrzuciło przez okno. Zdawało się to trochę niedorzeczne, ktoś lub  bardziej coś wytargało krwawiące ciało i wyskoczyło  z nim przez okno z czwartego piętra? Chłopak odsunął zasłony z okna i zauważył, że okno jest wybitne, ale na pewno nie był to kamień. Wyjrzał przez nie w dół i zauważył kałużę krwi i ślady jakiegoś zwierza prowadzące do parku. Zawołał do siebie Lexy, łzy poleciały jej z oczu i trzęsła się cała. Już miał ją przytulić gdy odezwała się:

-Patrz! Widzisz? Tu w krzakach coś jest!

-Rzeczywiście coś tam jest, ale co? – spytał zszokowany Joe.

-Nie mam pojęcia, wynośmy się stąd.

Gdy wychodzili chłopak potknął się o coś i wylądował na podłodze. Wstał, otrzepując się z wszechobecnego tam pierza i poszukiwał przedmiotu o którego się przewrócił. Macał ręką chropowate panele, gdzieniegdzie czuł coś mokrego, pewnie była to krew, gdy nagle znalazł to coś.

-Lexy, podejdź tu i poświeć mi latarką – zawołał cicho.

Dziewczyna posłusznie przyszła i wykonała prośbę. Zaczęła strasznie krzyczeć. Ów tajemniczy przedmiot był ludzką ręką w połowie zjedzoną. Joe natychmiast ją odrzucił, ale zauważył, że miała ona na sobie tatuaż na nadgarstku w kształcie drutu kolczastego. Taki sam miał ojciec Luny. Fakty mówiły same za siebie.

-Mówimy o tym Lunie? – zapytała zdruzgotana Lexy.

Chłopak nie umiał wyksztusić z siebie ani jednego słowa.

Nie mogli tracić czasu, nie przestawiając myśleć o tej tragicznej sytuacji wyszli z pokoju. Na szczęście ani Luna, ani Patrick nie czekali pod drzwiami przez przerażające krzyki Lexy, najwidoczniej nie mieli do tego głowy albo zbyt bardzo się bali. Kiedy Joe wraz z Lexy wyszli na zewnątrz poczuli w powietrzu specyficzny odór. Tego zapachu nie można było z niczym porównać. Był ciężki, a miejscami jakby lekki. Czasami duszący na tyle, że skłoniło ich to do założenia chust zasłaniając nos i usta.  Wodzili wzrokiem po okolicy.

-Nic podejrzanego. – wyszeptał Joe obejmując jednocześnie dziewczynę.
-Tyle dobrze. Chodźmy dalej. – odpowiedziała.

Szli powoli po głównej ulicy w stronę parku, gdy nagle…

VERSATILE BLOGGER AWARD

VERSATILE BLOGGER AWARD

Mój blog został po raz pierwszy nominowany do nagrody "VERSATILE BLOGGER AWARD". Szczerze mówiąc bardzo się z tego cieszę ^_^

NOMINOWAŁA MNIE AUTORKA TEGO BLOGU ---> KLIKNJ

Jakby ktoś nie wiedział, to polega to na tym, że trzeba poinformować kto nas nominuje, napisać 7 faktów o sobie, potem należy nominować 7 blogów i poinformować ich właścicieli o tym w komentarzu. Dzięki temu blogi mniej znane dostają darmową reklamę w przyjemny sposób :D Nie można nominować bloga, który nominował ciebie.

Więc fakty o mnie:

1. Gram na gitarze, ale nie chodzę na żadne zajęcia... Już nie chodzę. :D

2. Mam starszego brata.

3. Jeżdżę konno.

4. Prowadzę dużo stron na fecebooku.

5. Znajomi uważają mnie za duszę towarzystwa, która rozbawi każdego.

6. Wszyscy mi powtarzają, że dobrze rysuję, ale tak nie jest.

7. Żyję w swoim świecie

Oto blogi, które nominuję:

http://dracoihermionasielofciajaxd.blogspot.com/

http://straang.blogspot.com/

http://lizzy-grant.blogspot.com/

http://moda-na-hogwart.blogspot.com/

http://ezraberdeen.blogspot.com/
http://hogwart-za-moich-czasow.blogspot.com/
http://my-cold-death.blogspot.com/#_=_

Dziękuję za nominowanie mnie i gratuluję blogom, które sama nominowałam ;) Według mnie są świetne! Zapraszam też do czytania mojego bloga. Jeśli widzisz mój blog pierwszy raz, znajdź pierwszy rozdział i pogrąż się w historii.

Część II

– A więc… Babcia opowiadała mi jak byłam małą dziewczynką i potem znalazłam to w starej księdze z historią naszego miasta sprzed kilkuset lat, ale przejdę już do rzeczy. Parę wieków temu, mówiąc krócej duży szmat czas temu, gdy nasze miasteczko dopiero zbudowano przy starym, tajemniczym lesie, w którym mgła nigdy nie ustawała. Stary kleryk ostrzegał burmistrza , aby zbudować na innym miejscu, lepszym i bezpieczniejszym. Rozpowiadał wszystkim, że las, który ich otaczał i który mieszkańcy stopniowo wycinali, aby powiększać mieścinę był bardzo podejrzany. Mówił, że podobno dzieją się tam przeróżne i przedziwne rzeczy – czuł to, czuł obecność jakiś duchów, demonów, ale burmistrz tylko go wyśmiał jak i również większość miasteczko, i skazał go na spalenie żywcem. I tak się stało, a po jego śmierci zaczęły dziać się straszne rzeczy. Każdej pełni jeden mieszkaniec znikał, a następnego dnia znajdowano ich brutalnie zamordowanych, nie zawsze kończyło się na jednej ofierze. Zaniepokojeni mieszkańcy prosili burmistrza o  zwiększenie bezpieczeństwa i tym podobne rzeczy, lecz on uważał, że to po prostu zwykłe zbiegi okoliczności i znów  kazał wyciąć nowy odcinek lasu na nowe budynki. Bardzo wczesnym rankiem następnego dnia mała dziewczynka imieniem Amelia wyszła z domu na suche drogi miasteczka ze swoim małym pieskiem. Idąc na rynek znalazła martwe ciało burmistrza nadziane na stare, zardzewiałe widły. Krew spływała beztrosko po ciele. Było ono poszarpane, pogryzione mówiąc prościej brutalnie potraktowane. Amelia zaczęła uciekać i natrafiła na napis napisany niedbale na drodze krwią burmistrza, ale niestety dziewczynka nie potrafiła czytać i pobiegła czym prędzej do domu. Miasteczko było pogrążone w ogromnym strachu. Ludzie zaczęli je powoli opuszczać, a wtedy ataki zdarzały się coraz częściej. Rodzice małej dziewczynki porzucili ją i skazali na okrutny los, ukrywała się ona w swoim domu w piwnicy, której prawie nigdy nie opuszczała. Po kilku miesiącach miasteczko zupełnie opustoszało i to nie tylko dlatego, że pouciekali, ale również zostali zamordowani.  W końcu Amelia postanowiła wyjść na ulicę. Twin Peaks, a raczej Tamia Panks była w totalnej ruinie. Domy poburzone, spalone, a wzdłuż ulic, dróg na małych drewnianych ostrych słupkach były ponadziewane martwe ciała mieszkańców. Gdy szła między nimi nagle poczuła lodowaty wiatr. Niebo stawało się coraz ciemniejsze mimo wczesnej pory. Odwróciła się i zobaczyła przed sobą ogromnego czarnego stwora, który natychmiast ją zaatakował. – przerwała, aby napić się herbaty i złapać oddech, a reszta obserwowała ją z uwagą Joe.  – Hmm, na czym to ja skończyłam… A już wiem! Przez wiele, wiele lat wioska była opuszczona, w sumie nie ma się czego dziwić. W końcu kilka osób uznało, że już jest bezpiecznie, więc wróciło i zasiedliło się na nowo. Odbudowano miasto pod nową nazwą Twin Peaks, szkieletów i zgnitych ciał się pozbyto, ataki ustały, wszystko zaczęło tętnić nowym życiem! Ale napis  „Strzeżcie się zemsty!” pozostał, nie dało go się niczym zamazać, a niekiedy powiadają, że podczas pełni promieniuje światłem. – skończyła opowiadać Lexy.

Luna wraz z Patrickiem siedzieli wstrząśnięci tą niesamowitą historią i nie umieli wydusić z siebie ani jednego słowa i zapadło milczenie które przerwał Joe.
-Brawo, brawo, dziękujemy za tą jakże cudowną bajkę, a teraz skąd dobiegały te krzyki na ulicy?
Nikt mu nie odpowiedział. Powtarzał te pytanie kilkakrotnie bez najmniejszego efektu. W końcu  zrezygnował i usiadł obok Patricka. Zegar cykał coraz głośniej i wskazywał już pierwszą w nocy. Deszcz nadal padał jak z cebra, wiatr prawie łamał drzewa, a oni siedzieli pogrążeni w wielkim szoku. Luna wpatrywała się w park za oknem.
-Ej! Patrzcie tam! Tam w parku coś jest! Coś się rusza pod latarnią, podejrzane… - wykrzyknęła wstając z kanapy i jednocześnie przewracając kubek z herbatą.

Wszyscy jednocześnie jak w jakimś wojsku wstali i podbiegli do okna. Rzeczywiście coś się tam poruszało. Coś dużego, ale czy to człowiek? Czy jakieś zwierzę? A może po prostu to jakiś cień? Albo po prostu im się wydaje? Nagle tajemnicze coś odwróciło głowę i spojrzało w stronę okna. Wlepiło swoje krwistoczerwone ślepia w nich, aż po chwili uciekło jakby się spłoszyło, ale oni nie odeszli od okna, nadal stali tam i spoglądali w miejsce, gdzie przed chwilą czarny tajemniczy stwór czaił się. Znowu rozległ się przeraźliwy krzyk, który zaraz ucichł… I niespodziewanie w stronę okna leciał jakiś dziwny przedmiot…  Przez panującą ciemność nocy nie można było go rozpoznać…

~Lupin

Część I

Ruszamy z koksem! :D Na początek taki krótki fragment, bo nie wiem czy się spodoba. :)

Mało kto kojarzy małe miasteczko znajdujące się  gdzieś na środku Ameryki, granicząc z niebezpiecznymi górami i ogromnymi lasami. Jak zazwyczaj w każdym amerykańskim miasteczku znajduje się główna ulica z kilkoma zaułkami, pojedynczymi, różnymi sklepami, lokalnych barów i knajpek. I oto cała nasza mieścina, gdzie każdy zna każdego na wylot, gdzie każdy kolejny dzień jest do siebie podobny, do pewnej dziwnej nocy…

***

                  Za oknami rozpętała się straszliwa burza. Czarną powierzchnię nieba rozcinały białe błyskawice wraz z towarzyszącymi im potwornymi grzmotami. Wiał mocny, zimny wiatr pod którym drzewa uginały się w połowie. Ulice miasteczka były zupełnie opustoszałe, żadnej żywej duszy. Drzwi we wszystkich budynkach były pozamykane, w oknach tliła się całkowita ciemność, tylko gdzieniegdzie paliło się światło.  Straszna i tajemnicza była to noc dla Twin Peaks. Mimo groźnej, budząca dreszcze burzy i dosyć późnej pory grupka nastolatków beztrosko przechadzała się uliczkami miasta. Rozmawiali, śmiali się jak gdyby nigdy nic… Nagle jedna z dziewczyn zatrzymała się, a reszta razem z nią.

-Ei! Spójrzcie na księżyc! Jest pełnia… Wracajmy lepiej do domu – rzekła zaniepokojonym głosem dziewczyna.  Miała piękne, długie blond włosy spięte w koński ogon. Była wysoka, zgrabna można, by rzec, że po prostu ideał, a jej duże, błękitne oczy błyszczały w świetle ulicznej latarni.

-Lexy, dałabyś sobie spokój z tą durną, starą historyjką wymyśloną przez stare, babcie, które nie miały co zrobić dalej ze swoim nudnym życiem. Naprawdę uważasz, że to prawdziwe? Nie rozśmieszaj mnie- odrzekł wysoki chłopak o jasnych włosach stojący obok niej.

-Nie, nie dam! Nie masz pewności, że to zwykła bajeczka, aby nastraszyć małe dzieci! A te wszystkie ofiary? To tylko zbiegi okoliczności? Nie sądzę… - odparła lekko poirytowana Lexy.

Chłopak przemilczał to ledwo powstrzymując się od śmiechu. Deszcz zaczął padać coraz mocniej, wiatr wiać coraz silniej. Latarnia przy której stała Lexy wraz ze swoimi przyjaciółmi nagle zgasła i w tym samym momencie przed nimi przebiegło coś czarnego, dużego, a wręcz ogromnego wzdłuż ulicy chowając się w krzakach w pobliskim mini parku. Ni stąd, ni zowąd rozległ się donośny krzyk kobiety. Wołanie o pomoc. Niespodziewanie piorun uderzył w drzewo znajdujące się blisko lub nawet w parku, które upadło z niewyobrażalnym hukiem wraz z nim krzyk kobiety ucichł, a latarnia znów zapaliła się. Cała ta dziwna sytuacja trwała zaledwie parę sekund, ale wystarczyło to, aby wystraszyć grupkę przyjaciół na tyle, by z krzykiem uciekali do domu najlepszej przyjaciółki Lexy – Luny, który był najbliżej. Kiedy znaleźli się w środku wszyscy odetchnęli  lekko z ulgą i poczuli się bezpieczniej.

                Luna każdemu dała suche, czyste, cieplutkie ubranie pachnące polnymi kwiatami. Kiedy brązowowłosa dziewczyna poszła do kuchni, aby przygotować jakiś drobny poczęstunek, chłopak, który wcześniej wyśmiewał się z Lexy przemówił przerażonym, piskliwym głosem:

-Ej… Ludzie, co się wydarzyło? Co, co, co to było?

-Też chciałbym to wiedzieć Joe. – odparł ze skrzywioną, a zarazem przerażoną miną i roztrzęsionym głosem chłopak Patrick - chłopak Luny.

I zapadło milczenie. Cykanie zegara wydawało się z każdym razem coraz głośniejsze, które mieszało się z odgłosem stukających kropel o szybę.  Chłopcy wymieniali między sobą  spojrzenia, a Lexy siedziała na beżowym fotelu z białą poduszką na kolanach przy oknie wpatrując się bez celu w drzewa znajdujące się w parku. Nagle zauważyła, że krople spływające wolno po szybie powoli zamieniały się w krew. „Oj nie to musiało mi się przewidzieć” pomyślała Lexy, bo kiedy mrugnęła  krople były normalne.  Przytłumioną ciszę przerwała Luna, która weszła do pokoju z pełną tacą kanapek i dzbankiem herbaty. Położyła to na małym, białym stoliczku.

-O no wreszcie można coś zjeść! Mój żołądek chyba umarł. – powiedział Joe biorąc sobie największą kanapkę i rozkoszując się jej smakiem, a Patrick wraz ze swoją dziewczyną parsknęli śmiechem.

-Och nie udawaj, że jesteś taki zabawny. – westchnęła Lexy popijając gorącej herbatki.

-Ah, przestańcie skakać sobie do gardeł. – powiedziała spokojnie Luna biorąc gryz kanapki z pomidorem i szynką. – A właśnie, Lexy o co chodziło z tą starą historią, co mówił Joe?

-Bo ona wierzy w jakąś bajeczkę!!! – wtrącił się jasnowłosy chłopak.

-To nie jest bajeczka! Ile razy mam powtarzać. – krzyknęła, wstając z fotela Lexy.

-Zamknij się Joe! – powiedziała podniesionym tonem przyjaciółka niebieskookiej dziewczyny. – Opowiesz mi ją? To znaczy nam.
-Ahh, no dobrze. – tu rzucając wrogie spojrzenie  na chłopaka. – A więc…

~Lupin

Wprowadzenie.

Yo.

Witam Was na moim kolejnym blogu z moim autorskim opowiadaniem. Tym razem zmieniłam tematykę i odbiegłam trochę od fantasy...

***

Poznajcie małe miasteczko Twin Peaks, gdzie pewnego wieczoru wydarzyły  się dziwne rzeczy...

Morderstwa... Krew... Przyjaźń... Poświęcenie... Trupy... Walka... Zdrady... Przetrwanie... Samotność...

Zemsta...

To wszystko znajdziecie w "Koszmarze w Twin Peaks".